W polskim nieprofesjonalnym ruchu artystycznym pojawiło się w 1994 roku nowe zjawisko. Jest nim organizacja imprez o formule konkursu, na których pary taneczne prezentują swoje umiejętności w tańcach polskich. Nowa forma tańca znalazła akceptację wśród dzieci, młodzieży i dorosłych, o czym świadczy ich liczny udział w dotychczas organizowanych konkursach.

Przedmiotem rywalizacji są te tańce polskie, które w przeszłości stały się popularne na terenie całego kraju i były chętnie tańczone przez różne warstwy społeczne, przez co zyskały nazwę polskich tańców narodowych.
Pary prezentują więc na parkiecie tańczonego już w XV i XVI wieku krakowiaka i poloneza, nieco młodszego mazura, a także tańce najmłodsze wiekiem - kujawiaka i oberka, które dopiero z końcem XIX stulecia stały się tańcami różnych warstw.
Rosnąca popularność takiego spędzania wolnego czasu zrodziła nową konkurencję - rywalizację czteroparowych zespołów w "karach mazurowych".Konkursy "kar mazurowych" są okazją do przypomnienia, że takimi umiejętnościami tańczenia mazura, wyniesionymi ze szkoły, legitymowała się wykształcona młodzież polska w XIX wieku, chronią przed zapomnieniem ten piękny polski obyczaj taneczny i przywracają chęć jego tańczenia.