Kryterium 1

Muzykalność - rozumiana jako wrażliwość na elementy składowe muzyki takie jak: rytm, metrum, tempo, dynamika, budowa formalna utworu muzycznego, a także zdolność emocjonalnego przeżywania muzyki.
Kryterium to dotyczy głównie wrażliwości na: następstwo dźwięków w czasie, wyczuwanie naturalnych akcentów w rytmicznym przebiegu utworu (szczególnie tzw. "mocnej" części taktu), tempo i jego zmiany, zjawiska dotyczące głośności dźwięków oraz na budowę formalną utworu muzycznego.
Wymienioną w tym kryterium "zdolność emocjonalnego przeżywania muzyki" należy rozumieć jako zdolność do reakcji uczuciowej (emocjonalnej)zarówno na elementy jak i na struktury muzyczne. Jest ona uważana za podstawowy składnik tak trudnej do zdefiniowania muzykalności.
Od czasów starożytnych treść muzyki odbierana jest, w najprostszym tego słowa znaczeniu, jako uczucia, emocje, nastroje. Już Arystoteles twierdził, że kiedy spostrzegamy za pomocą ucha rytm i melodię zmienia się nasz stan duchowy. Taka zdolność reakcji uczuciowych towarzyszy bądź towarzyszyć powinna dzisiejszym odbiorcom muzyki, w tym wykonawcom tańców polskich na konkursach.

Kryterium 2

Styl i charakter tańca tzn. właściwy dla określonego tańca zespół względnie stałych cech charakterystycznych dotyczących jego wykonania, sposobu zachowania się w tańcu i sposobu wyrażania emocji ukształtowanych przez tradycję, estetyczne tendencje róznych epok oraz indywidualne predyspozycje wykonawców.
Styl i charakter tańca określa głównie forma tańca (zewnętrzny kształt) dotycząca techniki wykonawczej oraz treści wyrazowe i emocjonalne związane z osobowością wykonawców. Kształtował się na skutek oddziaływania wielorakich czynników. Zależał od epoki, w której się taniec rozwijał i od funkcji społecznej jaką w tej epoce pełnił. Znajdują w nim odbicie treści ideowe i emocjonalne społeczeństw, ich charakter, temperament i obyczaje. Zmieniająca się rzeczywistość poddawała go stałym przemianom. Wykonawcy i nauczyciele wnosili swój wkład w formowanie stylu. Za ich pośrednictwem epoka odciskała swoje piętno. To oni przełamując tradycyjne normy, tworzyli nowości dotyczące treści i techniki wykonania. Stawali się autorami form rozwojowych, które po procesie akceptacji społecznej przeradzały się w charakterystyczne.

Kryterium 3

Technika taneczna rozumiana jako prawidłowy sposób wykonywania tańca. Prawidłowość wykonawcza dotyczy głównie kroków, ozdobników i figur oraz stopnia automatyzacji prezentowanego ruchu.
Dobra technika to wykonanie tańca w sposób racjonalny, efektywny i przy najmniejszym nakładzie energii. Przez efektywność w przypadku tańców polskich należy rozumieć ruch możliwie bliski wytyczonego wzorca. Wzorcem i celem, który zamierzają osiągnąć bądź zbliżyć się do niego pary taneczne, są ustalenia Rady Ekspertów ds. Folkloru Ministerstwa Kultury i Sztuki ogłoszone w roku 1989. Określają one całą systematykę polskich tańców narodowych oraz sposób wykonywania zawartych w tej systematyce treści. Dostarczają wykonawcom informacji o poprawnym przebiegu ruchu tanecznego w przestrzeni, jego kierunku i obszerności, proporcjach poszczególnych części względem siebie, ustawieniu sylwetki tańczącego w przestrzeni i względem współpartnera, odniesieniu tego wszystkiego do rytmu akompaniamentu muzycznego itp.
Zwrot "stopień automatyzacji prezentowanego ruchu" związany jest z pojęciem "nawyku ruchowego" czyli umiejętności ruchowej nabytej w trakcie uczenia się motorycznego, która przybrała postać stałej reakcji ruchowej. Stałej reakcji ruchowej czyli czynności ruchowej wykonywanej przy każdym powtórzeniu tak samo lub prawie tak samo i z minimalnym wydatkiem energii. Im wyższy poziom automatyzacji nawyku ruchowego, tym większa dokładność każdego powtórzenia czynności ruchowej. Kolejne powtórzenia jakiegoś aktu ruchowego są identyczne albo prawie identyczne.

Kryterium 4

Ogólny wyraz artystyczny rozumiany jako zdolność i umiejętność takiego zaprezentowania tańca, które w oparciu o odpowiednio wysoką lub mistrzowską technikę taneczną zamierza sprostać lub spełnia wymogi sztuki - piękna, harmonii, estetyki. Wykonawcy tańców polskich wykorzystując swoje uzdolnienia a także umiejętności taneczne nabyte w procesie uczenia się osiągają określony poziom techniki tanecznej ("odpowiednio wysoki lub mistrzowski"). Zbudowana na bazie techniki strona wyrazowa tańca nabiera kształtu wypowiedzi artystycznej wywołującej pozytywne stany emocjonalne u widza, a także u oceniającego taniec sędziego. Wartości artystyczne takiej prezentacji tanecznej są bardziej lub mniej dostrzegalne i albo "zamierzają sprostać wymogom sztuki" albo "spełniają wymogi sztuki". Wymogi sztuki w potocznym tego słowa znaczeniu wyznaczają: piękno - rozumiane jako zespół cech, które sprawiają, że program się podoba, budzi zachwyt; harmonia - rozumiana jako współgranie, porządek i ład wszystkich elementów prezentacji;  estetyka - dotycząca aspektów estetycznych przebiegu ruchu tanecznego, wyglądu wykonawców i ich ubioru.

Kryterium 5

Przestrzeganie repertuaru kroków, ozdobników i figur tanecznych w poszczególnych tańcach i kategoriach. Nieprzestrzeganie repertuaru może stanowić dla jurorów podstawę do obniżenia oceny za wykonanie tańca, co może skutkować brakiem promocji pary do kolejnej rundy konkursu.